Şampan, ekran və səhəri gün

Belə qadın səfərləri həmişə gözəl başlayır.

Konfrans, iş proqramı, farfor fincanlarda qəhvə, panel müzakirələri, liderlik, bazar və böyümə haqqında düzgün cümlələr, sonra isə gec yeməyi, şampan, bir az artıq ucadan gülüş, ayaqqabıları əldə gəzdirmək, çiyinlərdə yorğunluq və o təhlükəli hiss ki, nəhayət bir neçə saatlıq toparlanmış görünməyə bilərsən. Mən Bakıda yaşayırdım, amma o dəfə yenə də hamı ilə birlikdə oteldə qaldım — gecə şəhərdən evə gedib səhər yenidən qayıtmaqdansa belə rahat idi.

Kənardan bizim qrup demək olar qüsursuz görünürdü: beş qadın, hərəsinin öz vəzifəsi, düzgün geyimi, düzgün səsi, düzgün həyatı. İçəridən isə hər şey başqa idi. Mən elə dərəcədə yanıb tükənmişdim ki, artıq bunu öz-özümdən də gizlətmirdim. Tərəfdaşlar üstümə gəlirdi, layihələrdə pul çox sıx fırlanırdı, mən isə getdikcə daha çox hiss edirdim ki, yaxşı günləri yad uğur, pis günləri isə şəxsi sübut kimi qəbul edirəm — guya artıq heç nəyi daşıya bilmirəm.

Nömrəyə gecəyarıya yaxın qalxdıq — bir şüşə şampan və böyümüş, yorğun qadınlara bəzən gələn o təhlükəli cəsarətlə ki, guya bir neçə saatlıq kimsə onlardan heç nə tələb etmir.

Televizoru demək olar təsadüfən yandırdıq — əvvəl musiqi üçün, sonra kimsə hotel portalını gəzməyə başladı. Filmlər, seriallar, idman kanalları, hansısa oyun və əyləncə bölmələri. Qızlardan biri gülüb dedi ki, danışıqlardan sonra bizə elə bu çatmırdı. Kimsə bir dəfə də kliklədi. Ekranda gaming bölməsi açıldı. Sonra idman. Sonra MMA.

Əvvəl hər şey zarafat kimi idi.

Biz artıq elə dərəcədə içkili idik ki, istənilən axmaqlıq uğursuzluq kimi yox, normal həyatla səhər arasında əyləncəli bir fasilə kimi görünürdü. Ekrandakı döyüşçülər həddən artıq yaraşıqlı, həddən artıq günəşli, həddən artıq kino kimi görünürdülər ki, onlara ciddi yanaşasan. Qadınlardan biri dedi: “Mən buna qoyuram, üzündə həddən artıq özündənrazılıq var.” O biri gülüb başqasını seçdi. Mən əvvəlcə sadəcə baxırdım.

Sonra televizor daxil olmaq üçün saxlanmış brauzer profilini təklif etdi. Hər şey elə absurd rahat idi ki, adamı lap güldürürdü. Uzun forma doldurmaq lazım deyildi, düşünmək lazım deyildi. Bir neçə toxunuşdan sonra ekran tam açıldı, mən də qədəh əlimdə çarpayının kənarında oturub fikirləşirdim ki, bank tətbiqindən edilən balaca bir köçürmə heç nəyi dəyişməz. Dəliliyi pulla ölçmürlər, vəziyyətlə ölçürlər. Vəziyyətimiz isə o anda artıq işgüzar deyildi.

Pulu bank tətbiqindən birbaşa köçürdüm.

Əvvəl az qoydum. Elə qədər ki, sonra buna uduzmaq yox, sadəcə axmaq zarafat demək olsun. Döyüş başladı, otaq birdən canlandı, hamı qışqırmağa, bir-birinin sözünü kəsməyə, ekrana elə bağırmağa başladı ki, guya doğrudan da texnikadan, taktikadan nəsə başa düşürük. Məhz belə kollektiv səs-küydə insan öz daxilindəki tormozu daha tez itirir — çünki məsuliyyət sanki hamının arasında əriyir.

Birinci mərchim keçdi.

Böyük məbləğ deyildi, amma otağın havasını dəyişməyə yetdi. O gündən əvvəl partnyorlarla iyrənc söhbətlərim olmuşdu, başımda adi daş asılmışdı, birdən ekran mənə göstərdi ki, mən təkcə dözən yox, həm də alan adam ola bilərəm. Qoy xırda olsun, qoy təsadüfi olsun, qoy sərxoş halda olsun — amma alan.

Sonra ikinci mərch gəldi.

Sonra üçüncü.

Mən artıq sakit oturmurdum. Ayaqyalın otaqda gəzişir, qədəhi stolun üstünə qoyub yenə götürür, ekrana elə baxırdım ki, sanki bu baş verənlər birdən-birə mənim üçün çox şəxsi məsələ olub. Qadınlardan biri tez sıradan çıxdı — çarpayıya uzanıb yastığa gülürdü. O birisi səssiz storis çəkirdi. Üçüncüsü təkrar-təkrar deyirdi ki, biz ümumiyyətlə normal deyilik. Amma heç kim heç kimi dayandırmırdı, çünki belə gecələrdə böyümüş, güclü, uğurlu qadınlar xüsusilə axmaqlığı azadlıq kimi göstərməyi sevirlər.

Mən bir az da qalxdım.

Və məhz burada hər şey bitməli idi. Hər hansı normal adam burada dayanıb içində balaca qələbəni qeyd edib yatardı. Amma alkoqol adamla qəribə şey edir: o səni dəliliyə itələməkdən çox, onu öz gözündə gözəl göstərir.

Mən davam etmək qərarına gəldim.

Xırda uduş oyunda qaldı. Sonra üstünə bir az da getdi. Sonra bank tətbiqini yenidən açıb bir də köçürdüm — artıq əyləncə üçün yox, o daxili qəzəblə ki, insana elə gəlir sanki nəzarəti az qala tutub və bu qədər tez buraxa bilməz.

Əsl uğursuzluq da elə bu idi.

Çünki bundan sonra mərclər artıq ümumi zarafat olmadı. Onlar mənim oldu.

Otaq məndən ayrı şəkildə səs-küylü idi. Qızlar gah gülürdü, gah mübahisə edirdi, kimsə vannaya getmişdi, kimsə ikinci şüşəni açmışdı. Mən isə televizora hamıdan yaxın oturub, yalın ayağımı xalçaya dirəyib, telefonu əlimdə sıxıb əvvəl qazandığımın, sonra da üstünə qoyduğumun necə əridiyini görürdüm.

Bir anda döyüş bitdi, mən isə dərhal kimin udduğunu belə anlamadım. Mən qalibə yox, balansa baxırdım.

O ilk xoş hissdən əsər-əlamət qalmamışdı.

Hər şeyin başladığı o balaca qələbə sonrakı mərclərə getdi. Üstünə köçürdüyümün bir hissəsi də yandı. Faciə deyildi, biznesin dağılması deyildi, “hamısını sıfırladım” hekayəsi də deyildi. Amma səhər mənim üçün gülməli yox, ağır, böyük adam utancı idi — isterikasız, amma şampanın üstünə atılmayacaq qədər aydın.

Çıxarılacaq heç nə yox idi. Gecəyə xoş bonus kimi gələn şey elə həmin oyunun içində də əridi.

Mən erkən oyandım. Ağzım qurumuşdu, gicgahlarım ağır idi və gözümü açmamış bilirdim ki, gecə nəsə artıq etmişəm.

Otaqda köhnəlmiş şampanın, bahalı kremin və yorğunluğun iyi vardı. Yerdə ayaqqabılar qalmışdı. Televizor sönmüşdü. Kreslonun üstündə kimsə pencəyini unutmuşdu. Qadınlardan biri üzünü divara çevirib yatırdı, o biri xalata bürünüb çarpayıda oturmuşdu və telefona elə baxırdı ki, guya orada hökm yazılıb.

— Ümumiyyətlə kim nə qədər qoydu? — deyə o boğuq səslə soruşdu.

Heç kim dərhal cavab vermədi.

Mən bank tətbiqini açdım, sonra mərclərin tarixçəsini və hər şeyi yenidən gördüm — artıq nə cəsarət, nə gülüş, nə də içkinin verdiyi o müvəqqəti həyasızlıq vardı. Həqiqəti ən çox elə səhər açıq göstərir.

Mən konkret nə qədər üstündən köçürdüyümü heç kimə izah etmədim. Sadəcə dedim:

— Mən həddi aşdım.

Bu, həqiqət idi, amma hamısı deyildi.

Ən pisi pulun miqdarı da deyildi. Ən pisi o idi ki, gecə mənə ekranın mənə tabe olması hissi xoş gəlmişdi. Guya heç olmasa orada — hər şeyin primitiv, sürətli və guya nəticəsiz olduğu yerdə — mən qalib gələ bilərdim. Səhər isə məlum oldu ki, nəticələr elə ən gerçək olan imiş: sən yenə eyni böyümüş qadınsan, sadəcə indi üstünə bir də bu yapışqan xatirə əlavə olunub — səni yerindən qoparmağın necə asan olduğunun xatirəsi.

Səhər yeməyinə enəndə qadınlardan biri artıq özünə gülürdü. O biri dedi ki, bir də heç vaxt. Üçüncüsü hər şeyi xırda, mənasız bir zarafat kimi göstərirdi. Amma mən belə səhərləri yaxşı tanıyırdım: kimsə “bir də heç vaxt” deyirsə, deməli gecə onu özü etiraf etdiyindən daha güclü tutub.

İki gün sonra həmin qadınlardan biri mənə yazdı:

“Qulaq as, gülmə. Mən dünən o döyüş olan bölməni yenə açdım.”

Mesajı oxuyanda anladım ki, utanc hələ son deyil. Əsl son o vaxt başlayır ki, ümumi bir axmaqlıq başqasının vərdişinə çevrilir.

Elə o anda mən ilk dəfə düşündüm ki, SPA-oteldəki o gecənin davamı olacaq.

Təkcə ona görə yox ki, biz çox içmişdik.

Ona görə ki, bizə bir saatlıq da olsa gündüz olmaq məcburiyyətində qaldığımız qadınlardan çıxmaq həddən artıq xoş gəlmişdi.